از آخرین باری که زیاد دوستم داشتند ...
کمترین محبتی ندیده ام.
(با کمی تغییر از برشت)
...دوستم بدار، اندک اما طولانی...!
Warum nur, Warum?i
Warum mache ich das? Warum nur? Warum? Warum lasse ich sie mich so behandeln? Was nütze ich von diesem Verhalten, ich meine meinem Verhalten? Ist das wirklich eine Liebe? Oder vielleicht eine liebevolle Freundschaft? Oder…vielleicht belüge ich mich nur?
Ach, was wäre, wenn ich die Antwort auf die ganzen Fragen da oben wüsste! Ja, ich weiß, ich habe Gefühle für sie, das kann ich nicht leugnen. Aber ist das eine Liebe?
Na ja, vielleicht noch nicht, aber es kann werden. Das spüre ich. Es tut mir echt gut, wenn ich mit ihr spreche oder sie treffe. Es ist verdammt ein schönes, angenehmes Gefühl. Wow, ich mag sie, ich mag sie vom ganzen Herzen. Ist das aber zweiseitig? Wenn ich das nur wüsste…!
Ich weiß aber, dass sie mich auch mag. Das ist doch selbstverständlich. Etwas ist hier trotzdem nicht richtig. Das fühle ich mich. Ich sollte sie vielleicht dazu überreden, na ja, überzeugen, dass sie mehr als sie glaubt, für mich Gefühle hat. Das sehe ich. Nein, nein, ich belüge mich nicht! Das sehe ich wirklich. Das ist schwarz auf weiß.
Okay Kamran, vielleicht…mmm, wahrscheinlich hast du recht; na und? Sie hat eine andere Beziehung. Ja, ja, sie ist keine richtige Beziehung. Sie haben viele Probleme miteinander. Außerdem passen sie überhaupt nicht zu einander. Sie werden sich bald trennen, OK? Reicht es jedoch, dass sie sich in dich verliebt? Und wenn ja, was passiert dann?
Oh, ich weiß nicht. Ich weiß gar nichts. Bitte, bitte, Schluss mit diesen Fragen!
In einigen Monaten werde ich hier nach Deutschland verlassen. Oooh, solche Gedanken helfen mir nicht. Ich muss nach vorne schauen. Ja, es ist ein Muss. Ich hoffe nur, alles wird gut. Ja, ich hoffe…!i
Freitag, 5.12.2008 (um 20:30’)
Von: Kamran Mohajer
به مطلب مربوط نمی شود...تنها می خواستم بگویم امروز شصتمین سالگرد بیانیهء حقوق بشر است. همین...!
زندگی به من آموخته که سیاه و سپید نبینم؛
آموخته ام اما...
تو را "همه یا هیچ" بخواهم.
آسمان می گرید و خورشید می خندد؛
در این اوضاع و احوال تو کجا ایستاده ای، نازنین من؟! (شب بعد)
بوی خنده ای تلخ به مشام رسید؛
صدای هوای مطبوعی؛
حال...می بینم صدایت را...!
تو هم کم بازیگوش نیستی دلبندم! (شب سوم)
چگونه است که نمی توان نازت را کشید ناز من؟
یا شاید نازت را هنوز نگسترانیده ای...! (شب چهارم)
نگاه تو گویاترین زبانیست که مرا مجذوب کرد؛
فراگیری آن آسان،
گویا آن را پیش از زبان مادری ام آموخته ام...! (شب پنجم)
بله ناز زیبای من، همینطور که تو می گویی می اندیشم؛
آسوده باش و لبخند بزن!
یادت باشد عشق را بهانه نمی کنم،
تو خودت بهانه می شوی تا به هر دلیلی بر خود ببالم...!
چشمانت را بر هم بگذار و طعم بوسه ام را بچش! (شب ششم) و...
...! 
(عصر روز هفتم، روز هجدهم آذر چه روز خوبی بود...!)
پایان
زندگی رقابتی است که بازنده ندارد، پایان رقابت همگی می میریم:)
Rudolf Alexander Schröder
Laßt, laßt sie triumphieren,i
Wir treten neu hervor.i
Was können wir verlieren,i
Die Welt ist’s, die verlor…i
Uns ist die Kraft gegeben,i
Die allem widersteht,i
Die aufrecht durch das Leben,i
Auch unterm Leide geht.i
In unsres Kummers Tagen,i
Wir haben wohl vermerkt,i
Je härter wir geschlagen,i
Je mehr sind wir gestärkt.i
بگذارید، بگذارید که شادی کنند،
باز هم ما قدمی به جلو بر می داریم.
چه داریم که از دست دهیم،
این دنیاست که از دست رفت.
ما را نیرویی ارزانی شده است
که در برابر همه چیز ایستادگی کند،
که اما آن نیز در[مسیر] زندگی،
گرفتار اندوه و درد شده است.
در روزهای غم و اندوهمان،
دریافتیم که براستی [ ما را]،
هرچه قوی تر تازیانه زنند،
نیرومندتر گردیم.
مترجم: کامران مهاجر
شعری از دورهء رمانتیک که کوبنده آغاز می شود، شادی را یادآوری می کند، بعد غم را یادآو شده و سپس واقعیت را عرضه می کند. ترجمهء اینگونه شعرها که تطابقی با وضعیت شعری ما ندارند از وضعیتی ویژه برخوردار است. باید آنها را آرام، با تغییر صدا و آهنگ خواند و چند باری خواند تا بتوان به خوانشی روان دست یافت. شاید روزی به دلتان نچسبد اما روزی دیگرچراغی از آگاهی را در ذهنتان روشن کند.
