Kennst du das auch?

Kennst du das auch, dass manchmal
Inmitten einer lauten Lust,
Bei einem Fest, in einem frohen Saal,
Du plötzlich schweigen und hinweggehen musst?

Dann legst du dich aufs Lager ohne Schlaf
Wie Einer, den ein plötzlich Herzweh traf;
Lust und Gelächter ist verstiebt wie Rauch,
Du weinst, weinst ohne Halt – Kennst du das auch?

Hermann Hesse

آيا آن احساس را مي شناسي؟

آيا آن احساسي را مي شناسي كه گاهي
به هنگام شوق و لذتي بسيار،
در ميهماني و مجلسي شاد،
ناگهان مي بايد سكوت كني و آرام گيري؟

آنگاه هوشيار بر تختي دراز مي كشي
به مانند كسي كه قلبش به ناگه به درد آمده است،
شادي و خنده همچون دود مي پراكنند،
و تو گريه مي كني، پيوسته گريه ميكني...آيا اين احساس را مي شناسي؟

مترجم: كامران مهاجر

Im Nebel

Seltsam, im Nebel zu wandern!
Einsam ist jeder Busch und Stein,
Kein Baum sieht den andern,
Jeder ist allein.

Voll von Freunden war mir die Welt
Als noch mein Leben licht war;
Nun, da der Nebel fällt,
Ist keiner mehr sichtbar.

Wahrlich, keiner ist weise,
Der nicht das Dunkel kennt,
Das unentrinnbar und leise
Von allen ihn trennt.

Seltsam, Im Nebel zu wandern!
Leben ist Einsamsein.
Kein Mensch kennt den andern,
Jeder ist allein.

Hermann Hesse

در مه

غريب مي نمايد گشت و گذار در مه
هر بوته و سنگي تنهاست.
چشم، چشم ا نمي بيند،
هر كسي تنهاست.

دنيا سرشار از دوستان بود برايم
آنگاه كه هنوزرونقي داشت زندگيم.
حال كه مه فراگير شده است،
هيچ كس قابل رؤيت نيست.

هيچ عاقل و خردمندي نيست
كه آن سياهي و تيرگي را نشناسد
كه گونه اي اجتناب ناپذير و آرام
او را از ديگران جدا مي سازد.

عجيب است گشت و گذار در مه!
زندگي تنها بودن است،
انساني نيست كه ديگري را بشناسد،
هر كسي تنهاست.

مترجم : كامران مهاجر

Bertolt Brecht:
An die Nachgeborenen
I

Wirklich, ich lebe in finsteren Zeiten!
Das arglose Wort ist töricht. Eine glatte Stirn
Deutet auf Unempfindlichkeit hin. Der Lachende
Hat die furchtbare Nachricht
Nur noch nicht empfangen.

Was sind das für Zeiten, wo
Ein Gespräch über Bäume fast ein Verbrechen ist
Weil es ein Schweigen über so viele Untaten einschließt!
Der dort ruhig über die Straße geht
Ist wohl nicht mehr erreichbar für seine Freunde
Die in Not sind?

Es ist wahr: ich verdiene noch meinen Unterhalt
Aber glaubt mir: das ist nur ein Zufall. Nichts
Von dem, was ich tue, berechtigt mich dazu, mich sattzuessen.
Zufällig bin ich verschont. (Wenn mein Glück aussetzt, bin ich verloren.)

Man sagt mir: Iß und trink du! Sei froh, daß du hast!
Aber wie kann ich essen und trinken, wenn
Ich dem Hungernden entreiße, was ich esse, und
Mein Glas Wasser einem Verdurstenden fehlt?
Und doch esse und trinke ich.

Ich wäre gerne auch weise.
In den alten Büchern steht, was weise ist:
Sich aus dem Streit der Welt halten und die kurze Zeit
Ohne Furcht verbringen
Auch ohne Gewalt auskommen
Böses mit Gutem vergelten
Seine Wünsche nicht erfüllen, sondern vergessen
Gilt für weise.
Alles das kann ich nicht:
Wirklich, ich lebe in finsteren Zeiten!


II

In die Städte kam ich zur Zeit der Unordnung
Als da Hunger herrschte.
Unter die Menschen kam ich zu der Zeit des Aufruhrs
Und ich empörte mich mit ihnen.
So verging meine Zeit
Die auf Erden mir gegeben war.

Mein Essen aß ich zwischen den Schlachten
Schlafen legte ich mich unter die Mörder
Der Liebe pflegte ich achtlos
Und die Natur sah ich ohne Geduld.
So verging meine Zeit
Die auf Erden mir gegeben war.

Die Straßen führten in den Sumpf zu meiner Zeit.
Die Sprache verriet mich dem Schlächter.
Ich vermochte nur wenig. Aber die Herrschenden
Saßen ohne mich sicherer, das hoffte ich.
So verging meine Zeit
Die auf Erden mir gegeben war.

Die Kräfte waren gering. Das Ziel
Lag in großer Ferne
Es war deutlich sichtbar, wenn auch für mich
Kaum zu erreichen.
So verging meine Zeit
Die auf Erden mir gegeben war.


III

Ihr, die ihr auftauchen werdet aus der Flut
In der wir untergegangen sind
Gedenkt
Wenn ihr von unseren Schwächen sprecht
Auch der finsteren Zeit
Der ihr entronnen seid.

Gingen wir doch, öfter als die Schuhe die Länder wechselnd
Durch die Kriege der Klassen, verzweifelt
Wenn da nur Unrecht war und keine Empörung.

Dabei wissen wir doch:
Auch der Haß gegen die Niedrigkeit
Verzerrt die Züge.
Auch der Zorn über das Unrecht
Macht die Stimme heiser. Ach, wir
Die wir den Boden bereiten wollten für Freundlichkeit
Konnten selber nicht freundlich sein.

Ihr aber, wenn es so weit sein wird
Daß der Mensch dem Menschen ein Helfer ist
Gedenkt unserer
Mit Nachsicht.

اينجا فقط كساني مي تونن نظر بدن كه آلماني بلدن! اي كاش مي تونستين معني اين شعر از برشت را متوجه مي شدين.

تنها تو را

آسمان در هميان ابر ها
ماه خميده را در بر دارد.

زير صورت داس
مي خواهم در دست هاي تو راحت گيرم.

همواره آنم خواهد كه طوفان مي خواهد،
دريايي هستم بيكران.

اما از هنگامي كه در جستجوي صدفهايم هستي
قلبم روشني يافته است.

قلبم در بنيادم جاي گفته است
افسون شده.

شايد قلبم جهان است،
مي تپد.

و تنها هنوز تو را مي جويد
چگونه تو را بخوانم؟

ترجمه از فرزين بانكي
زوريخ، 16 سپتامبر 2003

Aufklärung

Christian Fürchtegott Gellert

Der Schatz

Ein kranker Vater rief den Sohn,
Sohn! Sprach er, um dich zu versorgen,
Hab ich vor langer Zeit einst einen Schatz verborgen,
Er liegt- - Hier starb der Vater schon.
Wer war bestürtzter als der Sohn?
Ein Schatz! ( so waren seine Worte),
Ein Schatz! Allein an welchem Orte?
Wo find ich ihn? Er schickt nach Leuten aus,
Die Schätze sollen graben können,
Durchbricht der Scheuer harte Tennen,
Durchgräbt den Garten und das Haus
Und gräbt doch keinen Schatz heraus.
Nach viel vergeblichem Bemühen
Hieß er die Fremden wieder ziehen,
Sucht selber in dem Hause nach,
Durchsucht des Vaters Schlafgemach
Und find’t mit leichter Müh (wie groß war sein Vergnügen!)
Ihn unter einer Diele liegen.

* * *
Vielleicht , daß mancher eh’ die Wahrheit finden sollte,
Wenn er mit mindrer Müh die Wahrheit suchen wollte;
Und mancher hätte sie wohl zeitiger entdeckt,
Wofern er nicht geglaubt, sie wäre tief versteckt.
Verborgen ist sie wohl, allein nicht so verborgen,
Daß du der fintren Schriften Wust,
Um sie zu sehn, mit tausend Sorgen
Bis auf den Grund durchwühlen mußt.
Verlaß dich nicht auf fremde Müh,
Such selbst, such aufmerksam, auch oft; du findest sie;
Die Wahrheit, lieber Freund, die alle nötig haben,
Die uns als Menschen glücklich macht,
Ward von der weisen Hand, die sie uns zugedacht,
Nur leicht verdeckt, nicht tief vergraben.


............................................................................................................................................




)Christian Fürchtegott Gellertاز: كريستيان فورشته گت گلرت(

پدري بيمار پسرش را فرا خواند،
گفت: پسر! براي تأمين تو،
از مدت ها پيش گنجي پنهان كرده ام،
آن در...هم آن دم پدر بمرد.
كيست كه مضطرب تر از آن پسر باشد؟
يك گنج! (از سخنش اينگونه بر مي آمد) ،
يك گنج! در كدامين مكان؟
كجا توانم آن را پيدا كنم؟ او افرادي را فرا خواند،
كه مي توانستند گنج ها را از زير خاك بيرون بكشند،
راهي باز كرد از انبار غله به زمينهاي سخت خرمن كوب،
زمين و باغ را زير و رو كرد
اما گنجي را نيافت.
پس از تلاشهايي زياد اما بيهوده
به آنها گفت كه بروند،
خودش به تنهايي در خانه جستجو كرد،
اتاق خواب پدرش را كاوش كرد
و آن را با اندك تلاشي يافت(چه شادي و شعف بزرگي!)
كه زير يكي از تخته هاي اتاق قرار داشت.

***

شايد كه افرادي حقيقت را پيدا كنند،
با اندك تلاشي اگر خواهان جستجويش باشند،
بعضي نيز آن را به موقع مي يابند،
در صورتيكه گمان نكنند كه سخت پنهان است.
براستي كه آن پنهان است، اما نه آنقدر نهان،
كه براي ديدن دست نوشتهء پس ماندهء سياه،
با هزاران نگراني و تلاش،
همهء زمين و زمان را زير و رو كني.
خود را وابستهء تلاش ديگران مساز،
خودت جستجو كن، با دقت به دنبالش باش، بارها و بارها،[تو] آن را ميابي.
آن حقيقتي را، اي دوست عزيز، كه همه آن را ضروري مي دانند،
همان حقيقتي كه ما انسان ها را خوشبخت مي سازد،
در دستان فردي خردمند به ما هديه شده است،
و به آساني نهان است، و هرگز عميقاً مدفون نيست.


مترجم: كامران مهاجر

سلام به همهء دوستان، اولين ساعات امروز 29 تير كه جمعه مي شه كلي بارون اومد. هفتهء پيش تا صبح نخوابيده بودم. امروز هم تا 3 صبح بيدار بودم. ولي اين هفته سرشار اميدم. آسمان ديشب گريست. رنگ آبي زيباي وجودشو به نمايش گذاشت. با تمام وجودش...حرف دلمو زد. آرزو مي كردم كه هيچ وقت قطع نشه. اما انگار كافي بود. زياد بعد از بارون نخوابيدم اما همين مقدار كم هم با آرامش بود.
خيلي شادم. احساس مي كنم كه همه چيز ر وبراه مي شه. دوباره توان جنگيدن و مبارزه را پيدا كردم. به پدرم افتخار مي كنم، اون هميشه رو عرشهء كشتي حيّ و حاضره. در تمام زندگيش تلاش كرده و مي دونم باز هم در آينده همينگونه تلاش خواهد كرد.
اين وب سايت رو تازه درست كردم هنوز نمي دونم بايد چه جوري سر و سامانش بدم. بايد دوستانم بهم كمك كنند.
امروز يك برنامه ريزيه كلّي و منطقي انجام مي دم و ديگه به طور اساسي مي پردازم به پايان نامهء فوق ليسانسم. بايد يك بار ديگر با استادم اساسي صحبت بكنم و جزييات را مشخص بكنم. اين را براي آنهايي مي گم كه هنوز زياد منو نمشناسن. در حال حاضرمشغول به تحصيل درمقطع فوق رشتهء مترجمي آلماني در دانشگاه تهران هستم. از رشتم خيلي خوشم مياد. بخاطر همين مي خواهم پايان نامهء خوبي بنويسم كه بعدا بهش افتخار كنم.
خوب ديگه شايد بعد از اين تعجب ديگه نكنين اگه همش شعر هاي آلماني هم در وب سايتم ببينين. خيالتون راحت باشه فارسي هم ميزارم.
در ضمن با كمال ميل متن هاي ارساليتون را به ايميلم در وب سايتم با ذكر نام نويسنده قرار مي دهم. پس ديگه شعري متني چيزي ديديد كه به نظرتون زيبا مي آمد برام به ايميلم بفرستيد، باشه؟
دخترها و پسرها...و بزرگ ها...اميدوارم شاد شاد باشين...اين آرزوي قلبيمه!

Rose, o reiner Widerspruch
Lust, Niemandes Schlaf zu sein
Unter so viel Lidern.

Reiner Maria Rilke

گل سرخ، اي تناقض ناب
لذت در خواب هيچكس نبودن
در پس اينهمه پلك

راينر ماريا ريلكه (شاعر آلماني)

................................................................................................................................................

و عشق صداي فاصله هاست، صداي فاصله هايي كه غرق ابهام اند.

سهراب سپهري

Und Liebe ist die Stimme der Abstände, die Stimme der Abstände, die voll von Zweifel sind.k

Von: Sohrab Sepehri

Übersetzer: Kamran Mohajer

اینجانب مدرس و مترجم حرفه ای زبان آلمانی هستم با بیش از 5 سال سابقهء تدریس موفق. برای ارائهء خدمات تدریس و یا ترجمه از سوی اینجانب تلفن خود را به این آدرس ایمیل بزنید یا با پیام خصوصی بگذارید تا با شما تماس بگیرم. سپاسگزارم! kmohajer82@yahoo.de